Bu haber kez okundu.

Ailenin de hayatını değiştiriyor

Uzmanların çocukluktan yetişkinliğe giden uzun bir yol olarak tanımladıkları ‘ergenlik’ aynı zamanda ebeveynler için de zorlu bir süreç ama bu yolda ebeveynlerin ihtiyaçları ya erteleniyor ya da göz ardı ediliyor.

Er­gen­lik dö­ne­mi genç­ler için uzun bir yol. Bu sü­reç­te ebe­veyn­ler de zor­lu bir sü­reç­ten ge­çi­yor. Ay­na Eği­tim ve Da­nış­man­lı­k’­ın Uz­man Psi­ko­lo­jik Da­nış­ma­nı Fun­da Te­ke­li­oğ­lu, er­gen­li­ğin yol ay­rım­la­rıy­la do­lu uzun bir yol ol­du­ğu­nu, bu sü­reç­te ön­ce cin­si­yet hor­mon­la­rı­nın sal­gı­lan­ma­sıy­la be­den­de de­ği­şim­le­rin ya­şan­dı­ğı­nı, gen­cin duy­gu­la­rın­da aşı­rı­lık­lar gö­rül­dü­ğü­nü ve bu duy­gu­la­rın hız­la de­ğiş­ti­ği­ni be­lirt­ti.

Te­ke­li­oğ­lu, ge­nel er­gen dav­ra­nış­la­rı ko­nu­sun­da şu ör­nek­le­ri ver­di: “O­da­sı­nın ka­pı­sı­nı ka­pa­tır ba­zen ki­lit­ler. Ki­şi­sel sı­nır­la­rı­nı çi­zer ve bu­nun an­la­şıl­ma­sı­nı is­ter. Çün­kü bu şe­kil­de ka­bul gör­mek is­ter. Hem ev­de hem de ak­ran gru­bu için­de­ki du­ru­mu­nu, kim ol­du­ğu­nu bul­ma­ya ça­lı­şır­ken ye­ni rol­ler de­ner. Ar­ka­daş­la­rı tüm za­ma­nı­nı alır ve ebe­veyn­le­rin­den çok ak­ran­la­rı­na ih­ti­yaç du­yar.

An­ne-ba­ba­sı­nın bil­ge­li­ği­ni sor­gu­la­ma­ya baş­lar, on­lar­la ve on­la­rın bil­gi­siy­le ya­rı­şır. An­ne-ba­ba­sı­nın tem­sil et­ti­ği oto­ri­te­yi de sor­gu­lar. Bir yan­dan an­ne-ba­ba­sın­dan uzak­la­şır bir yan­dan da ai­le­si­nin ses­siz ve gö­rün­mez var­lı­ğı­nı his­set­me­ye ih­ti­yaç du­yar.”

Bu zor­lu sü­reç­te uz­man­lar ola­rak ge­nel­lik­le er­gen­lik dö­ne­mi­ne er­ge­nin dün­ya­sı, onun fiz­yo­lo­jik ve psi­ko­lo­jik ge­li­şi­mi, kar­şı­lan­ma­sı ge­re­ken ih­ti­yaç­la­rı açı­sın­dan ba­ka­rak de­ğer­len­dir­me­ler yap­tık­la­rı­nı vur­gu­la­yan Te­ke­li­oğ­lu, “As­lın­da biz uz­man­lar için de ön­ce­lik genç­ler­de. Ebe­veyn­le­rin ya­şa­dık­la­rı ve ih­ti­yaç­la­rı er­te­le­ni­yor ya da göz ar­dı edi­li­yor. Oy­sa ebe­veyn­ler de bu sü­reç­te des­te­ğe ih­ti­yaç du­ya­bi­li­yo­r” de­di.

‘Ta­nı­ma­dı­ğım bi­ri ol­du’

Fun­da Te­ke­li­oğ­lu, ebe­veyn­le­rin ço­cukla­rı­nın er­gen­lik dö­ne­min­de ya­şa­dık­la­rı zor­luk­la­rı ve sı­kın­tı­la­rı ise bir er­gen an­ne­si­nin ağ­zın­dan şu şe­kil­de ak­tar­dı: “Da­ha dün gi­bi, ba­ca­ğı­ma ya­pı­şan, ya­nın­dan uzak­laş­ma­ma ta­ham­mül ede­me­yen kü­çü­ğü­mün ha­li… Ne za­man bu ka­dar bü­yü­dü ve uzak­laş­tı ben­den. Ne za­man ka­pan­dı o oda­nın ka­pı­sı? ‘An­ne ka­pı­mı ka­pa­ma­’ di­yor­du, kor­ku­yor­du, ses­le­ri­mi­zi duy­mak ona gü­ven ve­ri­yor­du. ‘Yal­nız ka­la­ma­ya­cak mı­yım ben bu ev­de­’, ‘Sa­na kaç ke­re söy­le­dim, ben­den izin­siz gir­me oda­ma di­ye.’ Şim­di oda­sı onun ka­le­si san­ki, gir­me­mi­ze izin ver­mi­yor. Ar­tık de­ğil se­si­mi duy­mak, yü­zü­mü bi­le gör­mek is­te­mi­yor. Be­ni her gör­dü­ğün­de yan­lış bir şey yap­mı­şım gi­bi ya da ben za­ten yan­lış bi­riy­mi­şim gi­bi ba­kı­yor. Be­ğen­me­yen, aşa­ğı­la­yan ve ba­zen ben­den uta­nan bi­ri gi­bi. Kü­çü­ğüm bü­yü­dü, ta­nı­ma­dı­ğım bi­ri ol­du. Kü­çük­ken, he­nüz ba­na ih­ti­ya­cın ol­du­ğu za­man­lar oyun oy­nar­dık, mut­luy­duk bir­lik­te, göz­le­ri an­la­tı­yor­du mut­lu­lu­ğu­nu. Şim­di o göz­ler­de baş­ka duy­gu­lar var.”

Nereden çıktın şimdi bakışı?

“Şim­di bi­raz soh­bet ede­bil­mek için gös­ter­di­ğim ça­ba­la­rın so­nu­cu ha­yal kı­rık­lı­ğı. Çün­kü o göz­ler­de ‘Ner­den çık­tın şim­di?’ ba­kı­şı var. Uz­man­lara göre bi­rey ol­ma­sı­nın yo­luy­muş bu. Onun göz­le­rin­de­ki nef­re­ti, mut­suz­lu­ğu, sı­kın­tı­yı gör­mek, ben­den uzak­laş­mak için gös­ter­di­ği tüm ça­ba­la­rın asıl ne­den­le­ri­ni bil­mek be­ni sa­kin­leş­ti­re­mi­yor ki.

O an tam da ya­şar­ken ‘O er­gen ve ge­çe­ce­k’ dü­şün­ce­si ak­lı­ma gel­mi­yor ki. Ak­lım ve kal­bim fark­lı şey­ler söy­lü­yor. Ak­lım ‘O er­gen, he­nüz tam bü­yü­me­di ve se­nin des­te­ği­ne ih­ti­ya­cı va­r’ di­yor.

Kal­bim ‘Be­ni ya­nın­da is­te­mi­yor ki­’ di­yor ve kı­rı­lı­yor. Ak­lım ‘An­la­yış­lı ol­ma­lı­sı­n’ di­yor. Kal­bim ‘Sı­nır­la­rı o ka­dar zor­lu­yor ki, ça­re­siz his­se­di­yo­rum ken­di­mi­’ di­yor. Ak­lım ve kal­bim böy­le­si­ne ça­tı­şır­ken yo­ru­lu­yo­rum, bi­raz din­len­mek için göz­le­ri­mi ka­pa­dı­ğım­da 6-7 yıl son­ra­sı­nı ha­yal edi­yo­rum. Ye­tiş­kin olan ço­cu­ğu­mun ba­na ‘İ­yi ki sen be­nim an­nem ol­muş­su­n’ de­di­ği­ni du­yu­yo­rum ve ‘İ­yi ki ço­ğu za­man ak­lı­mı din­li­yo­ru­m’ di­yo­rum.”

BUGÜN GAZETESİ

BU HABERLER DE İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

öğretmen, eğitim, haber, meb, kamu, e okul, öğretmenler, sendika, psikoloji, sağlık, ekonomi, kamuhaber, meb haber, öğretmen haber, eğitim haberleri, öğretmen sorunları, eğitim psikolojisi, milli eğitim, kamu haber