Bu haber kez okundu.

Suriye’de Dağıtılan Çocuk Dergisinde Çocuklar İçin Umudun Resimlerini Çizen Sanatçı
 Sanatçı Diala Brisly, 2013 yılında Suriye’yi terk etti. Şu anda Beyrut’ta yaşıyor. Ancak inanılmaz bir şekilde çatışmalara rağmen hala basılan ve dağıtılan bir çocuk dergisindeki çalışmaları dolayısıyla Suriye’de çok tanınan birisi. İşte Brisly’nin kendi kelimeleriyle hayat hikayesi ve çalışmaları…

Derginin adı Zayton (zeytin) ve Zaytonah – bir oğlan ve bir kız ismi. Suriye’nin kuzeyinde çok sayıda zeytin ağacı ve zeytin tarlaları var.

Eskiden dergiyi Saraqeb’de basarlardı ama matbaa top mermilerinden zarar gördü ve orayı onaramadılar. O yüzden şimdi Aleppo’da basıyorlar. Dergiyi basarak ve dağıtarak büyük bir riske giriyorlar

Temel amaç, çocuklara insan olmayı hatırlatmak ve onları “savaşçı” olmaktan uzak tutmak. Sanırım bu dergi onlara gerçekten umut veriyor.

Dergiyi kuzey bölgelerinde dağıtan birisiyle konuşuyordum ve bana bu dergiyi gerçekten çok seven ama şimdi çatışmalara katılmak zorunda kalan bir çocuktan bahsetti. Artık dergiyi okuyamıyordu çünkü çatışmalarda ona bu dergiyi okumanın “yasak” olduğu söylenmişti.

Çocukların bozulmamalarını, doğru yoldan çıkmamalarını yani insan olduklarını unutmamalarını sağlamak çok önemli. Büyüdüklerinde savaşmamalarını ya da ait olmadıkları bir savaşta kendilerini öldürmemelerini sağlamak da öyle.

 _88847472_diala2_ps
Zayton ve Zaytonah’ın son kapağı, hayallerine tutunmaları konusunda çocukları teşvik ediyor.
_88847473_dream-catcher976

Henüz daha Suriyedeyken bir kızın, küçük çocuklar için gitar çalmaya geldiğini hatırlıyorum. Gitarını dışarı çıkardığında çocuklardan biri bağırmaya ve ağlamaya başladı. Silah olduğunu sandı. Çocuğu, bunun sadece bir müzik enstrümanı olduğuna ikna etmemiz saatlerimizi aldı.

Baş etmeleri gereken öyle çok şey var ki…

Bir çocuğun kendi abisini başı yarılmışken görmesi çok ama çok zor. Bunu asla unutmayacaktır.

Hala gülüyorlar. Hala gülümsüyorlar. Bazen oyun oynamak istiyorlar, ama yabancıların yanında hiç rahat değiller.

_88828917_timelapsestill1

Bu resim, Suriye’nin ayaklanmasını tetikleyen bir okul duvarının üzerindeki graffitiden esinleniyor. Diğer Arap ülkelerindeki devrimleri gören bazı çocuklar “Sıra sana geliyor doktor” yazdılar. Bir göz doktoru olan Beşşar Esad’ı kastetmişlerdi. Tutuklandıktan sonra işkence gördüler. Bu yüzden Brisly’nin resminde okul kitapları çocukların ellerinden kayarken tırnakları düşüyor.


“Bu sadece çocukça bir davranıştı ve geleceklerinin kararmasına sebep oldu” diyor Brisly. “Hapishanede sadece tırnaklarını değil, geleceklerini de kaybettiler.”


Eskiden Suriye’deki muhaliflerin sahra hastanelerinin kurulmasında çalışırdım. Tıbbi malzemeleri getirir, para ve bağış toplardım. Aylar geçtikçe iş zorlaştı. Son ayımı hatırlıyorum, artık çalışmam imkansızlaşmıştı. “Yeter, daha fazla dayanamayacağım” diye düşündüm.


Çevremde o kadar fazla insan tutuklandı ki… Bazıları da öldürüldü.


Araba koltuğumun altında tıbbi malzemeler olduğu için sınırda beni durdurdular ve arabamı kontrol etmek istediler. Ama çok şanslıyım ki yanında durduğum asker biraz sarhoştu ve “Sen güzel bir kızsın, geçebilirsin” dedi. “Tanrım ne kadar şanslıyım” diye düşündüm. Ama aynı zamanda burada kalamayacağımı da hissettim.


Bizim bir ülkemiz yok, bir evimiz yok.


Çok fazla şey kaybettik.


Ben ağabeyimi kaybettim.


Her zaman onları – hatta çevrendeki insanları bile – kaybedeceğini düşünüyorsun. Bu yüzden her zaman buna hazırlıklısın.


Bazı insanlar haberlere bakıyor ve “Tanrım, artık yapabileceğimiz hiçbir şey yok” diye hissediyorlar. Bu yüzden çizimlerime biraz umut katmayı ve trajediyle farklı bir yolla yüzleşmeyi tercih ediyorum.


İnsanlar, ölü insanları ya da patlamaları görmek istemiyorlar. Buna artık daha fazla bakamazlar. Ben bile öyleyim. Artık daha fazla bakamıyorum.


Sanat daha iyi bir çözüm. Bir resmin içine felsefe de koyabilirsiniz.


Çocuk İşçiliği

_88847474_child-labour

Çocuk pamuk şekeri satıyor. Bu sembolik bir şey. O da bir çocuk ama başka çocuklara bir şeyler satıyor çünkü hayatını kazanmak zorunda. Bu dergiyi alan insanların çoğu aynı durumda. Bu yüzden bu mutlu çocuğu çizdim. Onun için bir çözüm bulamıyorum ama yine de mutlu olmasını istiyorum. Çalışmaya devam edecek, başka çaresi yok.

[Diala Brisly'nin aşağıdaki çalışmaları Zayton ve Zaytonah dergisine ait değildir.]

Bacağım Ol, Ben De Senin Kolun Olacağım

Bu, aramızda kayıplar yaşayanlara bir çeşit destek amaçlı bir resim. Ağabeyimi kaybettiğim için gerçekten çok üzgünüm. Hepimiz bir şeyler kaybettik, ama birbirimize destek olabiliriz. Bu resmi paylaştığımda çok büyük bir etki yarattı çünkü Suriyeliler arasında çok ağır depresyon yaşayanlar var. Bu resimle umudu hissedebiliriz. Gerçekten böyle bir şeye ihtiyacımız var. Bu yüzden sanata ihtiyacımız var.

Bırakın Bi
Son elimi bırakın ve bizi de bırakın.

Bu, 2012 yılında gerçekleşen bir katliamla ilgili. Bu kadar fazla öldürme ve katliamı ilk kez duyuyorduk. Bizim için büyük bir şoktu. Kolunu ve bacağını kaybetmiş bir çocuk fotoğrafı gördüm ve onu kendime göre yorumlayarak çizdim. Balon çocukluğun sembolü. Umuttan vazgeçmek istemiyorum ama aslında bu çok acıklı. Bedeninin yarısını kaybetti.

Bu bir kız bebek

_88847865_it's-a-baby-girl

Denizin ortasında şişme botun içindeki insanların bir fotoğrafını gördüm. Resimdeki adamı görüyor musunuz? Bir dakika içinde batabilir ama her dakikayı cep telefonuna kaydediyor. Bu resmin adı “Bu Bir Kız Bebek”, çünkü bu bir son olabilir ama aynı zamanda bu botun içinde başlangıç da var. Bu bebekle birlikte yeni bir hayata başlamak için gidiyorlar. Sonra can yeleklerini düşündüm. Sadece denizdeki insanların değil, aslında hepimizin nasıl da bir can yeleğine ihtiyacı olduğunu…

Mülteci

_88847868_refugee

Mülteciler hiçliğin ortasındalar. Çadırlarının içinde sanki uçan bir balonun içinde gibiler. Ama bu balon onları hiçbir yere götürmüyor, hiçbir yere gitmiyor. Sadece uzun vadeli bir geçici durum. Güzel bir evde bile kendimi geçici hissediyorum. Bir de bu insanları düşünün? Eğer savaşı durduramazsanız, insanların her yere gitmelerini beklemelisiniz. İnsanların orada kalıp ölmelerini bekleyemezsiniz.

İçimde

_88847883_inside-me0

İstanbul’a taşındığımda (bu resim yapıldığı dönemde) pek çok şey hakkında çelişkili duygular yaşıyordum. Suriye’de olmadığım için kendimi suçlu ve yalnız hissettim. Sonra Beyrut’a geldiğimde mültecilerle gönüllü çalışmalar yapmaya başladım. Arkadaşlarımla beraberdim. Kafamı dağıtmak için pek çok şey yapabiliyordum.

 Kaynak: http://www.bbc.com/news/magazine-35847632?ns_mchannel=social&ns_campaign=bbcnewsnight&ns_source=facebook




BU HABERLER DE İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

öğretmen, eğitim, haber, meb, kamu, e okul, öğretmenler, sendika, psikoloji, sağlık, ekonomi, kamuhaber, meb haber, öğretmen haber, eğitim haberleri, öğretmen sorunları, eğitim psikolojisi, milli eğitim, kamu haber