Bu haber kez okundu.

Bir öğretmenin en güzel eseri de öğrencisidir
Kim bu cümlelere karşı gelebilir ki? Adı üstünde “öğretmen”. İşi ne? Öğretmek. Neyi öğretmek peki? Sadece okuma ve yazmayı mı? Sadece toplama ve çıkarma işlemlerinin nasıl yapılacağını mı? Sadece Türk dilinin tarihini mi? Sadece edebiyatın ünlü yazar ve şairlerini mi? Sadece biyolojiyi, fiziği, kimyayı mı? Ne yani öğretecekleri sadece bunlarla mı sınırlı? Bir öğretmen, bir hoca öğrencisine sadece bunları öğretmekle mi yükümlü? Derse saatinde girecek müfredata göre işlenmesi gereken konu neyse anlatıp sınıftan ayrılacak mı? “Dersimi anlatır, gerisini öğrencilere bırakırım, alacağım paraya bakarım.” demek mi öğretmenlik?

Bir öğretmen öğrencisine insanlığı öğretemez mi? Doğru yolu seçmesinde ön ayak olamaz mı? Okumayı ve okula gelmeyi sevdiremez mi? Öğrencilerinin daha iyi öğrenebilmeleri için çabalayamaz mı? Onların yaptığı eleştirileri dikkate alıp düşüncelerine saygı duyamaz mı? Bir öğretmen öğrencisiyle arkadaş olamaz mı? Öğrencisinin derdini dinleyip onunla birlikte üzülüp ağlayamaz mı? Mutluluğunu paylaşamaz mı? Bir öğretmenin görevi sadece tahtada ders anlatmak mıdır?

Değil tabiî ki! Öğretmenlik kutsal bir meslektir. Bu nedenle bu mesleğe herkesin alınmaması gerekir. Öğretmen olabilmek için sadece puanlar baz alınmamalı. Diploma notuna bakıp “Bu öğretmenlik için ideal kişidir.” denmemeli. Öğretmen olacak şahsın karakteri, en az aldığı puanlar kadar dikkate alınmalıdır. Çünkü bir öğretmen her şeyden önce, oturuşuyla, kalkışıyla, kültür düzeyiyle, iyi niyetleriyle, düşünceleriyle, mesleğine verdiği değerle, insanlara gösterdiği sevgisi ve saygısıyla, yaptığı yapacağı güzel şeylerle, devletine, milletine, bayrağına verdiği önemle, etrafına verdiği güvenle, kısacası her yönüyle örnek alınası bir kişiliğe sahip olmalıdır.

Anne-babalar “Öğretmendir, nasıl olsa okumuştur, okuyan adam hata yapmaz, onlara güvenmeyeceğiz de kimlere güveneceğiz? Onlara itimadımız tam.” diyerek sonsuz güvenle çocuklarını emanet ederler. Öğretmenlerin ne kadarına, ne kadar güvenilir acaba? Ne kadarı namuslu ve dürüsttür? Ne kadarı işini layıkıyla yapmaktadır? Ne kadarı öğretmenlik adı altında bambaşka sıfatlar taşımaktadır? Psikolojisi altüst olmuş, geçmişi kirli, özel hayatı berbat olan biri, hele de sapık ruhluysa bu insandan nasıl bir öğretmenlik ve ne öğretmesi beklenebilir ki?” Eli işte gözü oynaşta.” sözü ne kadar da uyar bu tip insanlara…

Görevlerini layığıyla yapanlara elbette sözümüz yok. Onların başımızın üstünde yeri, gönüllerimizde sınırsız mekânları vardır. Bu mesleğe yakışmayanlaradır sözümüz ve sitemimiz. Maalesef yaşadıklarımız, duyduklarımız bizi bu sözleri söylemeye zorunlu kılıyor. Bizim kimseyle kişisel sorunumuz yok. Amacımız sadece güzele, doğruya ulaşabilmek. Bu doğrultuda da aksaklıkları görmezden gelip dillendirmezsek en az onlar kadar bu suça iştirak etmiş oluruz kanısındayım. Ne diyelim söylemesi bizden. Yarası olanlar düşünsün. Gayrısı bizi anlayacak ve hak verecektir eminim. 

Güzel kızlara torpil yapıp karşılığını bir şekilde alan, ortalıkta hoca diye gezinenler! Sizedir lafım. Öğretmen olduğunuzu unutmayın. Haksızlık yapmayın. Size emanet edilen öğrencilerinize kem gözle bakmayın. Kendi kızınızı da düşünün bir. İki tatlı söze, iki işve cilveye tav olup not yükseltmeyin! Erkekler ne yapsın yani? Onların suçu ne? Ya da çirkin olan kızların suçu ne? Öğretmen olma hakkını kazanabilmek için diploma notu yüksek, sınırlı sayıda öğrenci alınırken yapılan bu haksızlıklara susmak doğru mudur? Yok askerlik arkadaşının kızıymış, yok yeğeniymiş, yok babası zenginmiş. Yapmayın gözünüzü seveyim. Bunca öğrencinin emeğini heba etmeyin. Menfaatinize uygun düşen öğrenciye torpil yapmayın! Sizi yağlayıp ballandıranlara özel muamele etmeyin! Diğerlerinin hakkını yemeyin ne olur. Hak edene hak ettiği notu verin. Din, dil, ırk, mezhep, renk ayrımı yapmadan güzel çirkin demeden çok çalışana, emek verene, okulda zaman harcayana, verilen görevin üstesinden gelene, kıymet bilene, saygısını ve sevgisini esirgemeyene hak ettiği notu verin. Eşit davranın, eşit! Aksi halde böylesi öğretmenlerden öğrenebileceğimiz hiçbir şey yoktur. 

Bazıları da yaşına başına bakmadan, kalıbından utanmadan öğrencisine aşık olur. Daha yakın zamanlarda duymadık mı? Kırk yaşlarındaki -öğretmen demekten utandığım-kendini bilmez herif, daha on dört yaşında olan öğrencisini köşe bucak kaçırmaya çalıştı. Dahası tecavüz etti. On dört yaşındaydı be, on dört! O kızın dünyasını karartırken kendi hayatını da mahvetti, adını kirletti. Öğretmenlik mesleğini ayaklar altına aldı.

Yahu anlayamıyorum. Önüne geleni hoca yapıyorlar. Yapmayın kardeşim! Ha şimdi soracaksınız bana, ”İnsanların iç yüzünü nasıl anlayabileceğiz, herkesi karakter testinden mi geçireceğiz?” diye. Gerekirse geçirin. Geçirin ki hem ortalıkta bunlar gibi asalakların çoğalması önlenmiş olsun hem de öğretmen açığı gibi bir durum ortaya çıkmasın. Özene bezene seçilmiş sayılı öğretmenleri ve onların yetiştireceği yeni nesilleri düşünebiliyor musunuz? Bu hedef doğrultusunda ne kadar özen gösterilse, ne kadar hassas davranılsa değmez mi?

Karakterli, iyi insanları seviyorum.

Yıllarca edindiğim tecrübelerden, gördüklerimden, duyduklarımdan ve bizzat yaşadıklarımdan dolayı kendimce yanlış bulduğum hatalı davranışlar söz konusu hocalar aleminde… Örneğin hocaların ders anlatma şekli… Yahu öyle hocalar var ki inanır mısınız dinlemeye doyulmaz. Saati saatinde dersliğe girer, yoklamasını yapar, dersini son derece açık ve net anlatır. Öğrencileriyle o kadar güzel diyaloglar kurar ki bir öğrenci için tadına doyulmaz eğitim-öğretim anlarıdır o anlar. Ders anlatabilmek, daha doğrusu öğrencilerini hangi anlatım yöntemiyle derse odaklayabileceğini bilmek her yiğidin harcı değildir. Öğrencilerinin neyi, nasıl kolay öğrenebileceğini bilmelidir bir hoca. Kendini dinletebilmelidir. Dersi öyle eğlenceli bir hale getirmeli ki öğrenci o dersten zevk alabilsin. Bir sözel öğrencisini ele alalım. Sözelciler sayısal dersleri yapamadığından bu bölüme geçer. Hafızaları görsel, bir başka deyişle resim odaklıdır. Yani bir sözel öğrencisine tarihi anlatıyorsanız, ya tahtaya haritayı çizip anlatacaksınız ya da sınıfa harita getireceksiniz. Şekiller önemlidir, hafızada uzun süre tutmak için. Ezber daha kuvvetli olur. Ben bunu bilir bunu söylerim. Anlatım berbatsa öğrencinin pek suçu yoktur, kötü not almasında. Mantıklı düşününce yetmiş kişilik bir sınıfta sadece üç, dört kişi geçmişse bu dersten ve bu dersi dinlemeyen sayısı da bu kadarsa hatayı ilk önce öğretmende aramak gerekir. Lütfen bir sorun kendinize “Ben nerede hata yapıyorum?” diye. O geçen üç-dört kişi üstün zekâlı, çalışkandı da geri kalanı salak mıydı? Lisedeyken bir İngilizce hocamız vardı. Mükemmeldi anlatımı. Onu pür dikkat dinlemek yetiyordu. Sınavlarına hiç çalışmama bile gerek kalmıyordu. Çalışmadığım halde seksenden aşağı almıyordum. Şimdi, günü gününde, saatlerce ders çalışsam da notlarım yerlerde. ”Her yiğidin yoğurt yiyişi farklıdır.”diye boşuna söylenmemiş belli ki… Fakat ne yazık ki onların farklı yoğurt yemelerinin cezasını da öğrenciler çekmekte.

Doğru ders anlatanı seviyorum.

Bir de şu var: Sınav kağıtlarımızı göstermeyen hocalar. Yani görsek ne olur? Gösterilmemesindeki mantık ne? Biz yaptığımız hataları göremezsek, notumuzun nereden kırıldığını bilemezsek aynı hatayı tekrar yapmamız kaçınılmaz değil midir? Ya doğru bildiğim şey yanlışsa? Her defasında aynı yerde hata yapıyorsam? Sorular ya sonradan sınıfta çözülmelidir ya da yanlışlar gösterilmelidir. Ayrıca hocaların soru şekli de öğrencinin kapasitesine uygun olmalıdır. Öyle zorlayan hocalar var ki, öyle sorular soruluyor ki anlamak mümkün değil. Bu da benim naçizane fikrim. Haksız mıyım?

Yanlışlarımı gösterenleri seviyorum.


Kopya çekeni affetmeyeceksin! Kesinlikle! Çünkü affedersen tekrar yapma olasılığı vardır. Tavrını baştan koymalı hoca dediğin. ”Bunları, şunları yapanı affetmem.” demeli. İlkeleri olmalı bir hocanın. İdealist olmalı ve ileriyi görebilmeli. Kopya çekmesine izin verdiği öğrencisine iyilik değil kötülük ettiğini bilmeli.

Kopya çekenler! Hey! Sizleredir bu lafım. Kopya çekince sadece yüksek not alıyorsunuz. Gelecek günlerde, mesleğinizi yaparken başınıza gelecekleri hiç düşündünüz mü? Gerçek sınavlarda yani öğrencinizin ya da bir topluluk karşısında size bir soru sorulduğunda afallayıp kaldığınızda alacağınız not nedir biliyor musunuz? Aşağılayıcı bakışlardır. İşte o an anlayacaksınız, kopya çekmekle ne kadar yanlış yaptığınızı ve ileriye dönük olarak en büyük kötülüğü kendi kendinize yapmış olduğunuzu. Gerçek anlamda öğrenme hevesine kapılmadığınıza bin pişman olacaksınız. İşte o an, o ezik bakışlara maruz kaldığınızda hiçbir şey bilmediğinizi fark edeceksiniz. Onların karşısında utanacak, sıkılacaksınız. Ne yazık ki o an kopya çekemeyeceksiniz. Cevap veremediğiniz için ezilip büzülecek, boynunuzu bükeceksiniz. Kim bilir belki de saçmalayıp daha da yerin dibine gireceksiniz. Artık iş işten geçmiştir. Sorarım size: Rezil olmak mı istersiniz, yoksa sizi alkışlayan, takdir eden insanlar karşısında başınız dik, kendinden emin bir edada bulunmuş olmayı mı?

Bilgili olmayı seviyorum.

Kimi hocalar var ki öğrencilerine fazlasıyla değer verir. Karşılığında sadece çalışmalarını, öğrenmelerini ister. Bu hocalar derse girer girmez ya da ders anlatırken araya sıkıştırarak okumanın faydalarından, bilginin yüceliğinden söz ederler. Öğrencilerine öğrenmeyi sevdirmek, vazgeçmelerini önlemek için okulu bırakmamaları için alttan alta kaba tabirle “gaz verirler”. Kötü mü ederler. Hayır! Aksine işte gerçek hoca budur. Her hoca böyle olmalıdır. Öğrencisine doğruları ve ilkeli bir geleceği göstermelidir. Onlara okulu, dersleri, çalışmayı sevdirmelidir. Onlara bu sıralarda olmanın büyük bir şans olduğunu defalarca dile getirmelidir. Okumak isteyip de okula gidemeyen onca kişi varken…

Okulumu, okumayı ve öğrenmeyi çok seviyorum.

Öyle öğretmenler var ki öğrencilerine daha yararlı olabilmek için yaşına başına bakmadan koşuşturup dururlar. Onlar için güvenilir kitaplar araştırır hatta eşlerini bile ihmal etme pahasına, en iyi nasıl öğretebilirim çabasına girerler. Okumasını, eğitimine devam etmesini canı gönülden istediği öğrencisinin okulu bırakmaması için günlerce öğütler verir. Ayrılış nedeni maddiyattansa karşılamak ister. Ailedense canı pahasına onları razı etmek için didinir. Onlar ki gerçek anlamda mesleklerine sadık ve aşık kişilerdir. Kazandıkları maaşı sonuna kadar hak edenlerdendir. Elleri öpülesi saygı duyulası şahsiyetlerdir. Hem ışık saçarlar etraflarına hem de umut olurlar. Günümüzde bu gibi yüce insanların sayısı ne yazık ki çok azdır. Ne mutlu böylesi öğretmenlerin öğrencisi olan şanslı kişilere. Onlar da bir tür vefa borcu olarak öğretmenlerini örnek alacak, bu ulvî mesleği olması gerektiğince uygulayacaklardır. Önemli olan bu mesleğin gereğini yerine getirebilmek ve vatana, millete hayırlı öğrenciler yetiştirebilmektir. Unutmamak gerekir ki gelecek kuşakların yönlendirilmesi ancak ve ancak bilinçli öğretmenler sayesinde gerçekleşecektir.

Bir öğretmenin en güzel eseri de öğrencisidir.

Necla BİYAN
Türk Dili ve Edebiyatı 2.sınıf öğrencisi
AYDIN Adnan Menderes Üniversitesi
BU HABERLER DE İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

öğretmen, eğitim, haber, meb, kamu, e okul, öğretmenler, sendika, psikoloji, sağlık, ekonomi, kamuhaber, meb haber, öğretmen haber, eğitim haberleri, öğretmen sorunları, eğitim psikolojisi, milli eğitim, kamu haber