Bu haber kez okundu.

Çocuklar “Savaş” Hakkında Ne Diyor?

 Yapı Kredi Yayınları’na ait Zuzu’nun Ormanı, Hayalpereset Çocuk, Rengarenk Tavşanlar İstiyorum gibi pek çok sevilen çocuk kitabının yazarı Görkem Kantar Arsoy, bir süredir 3 – 8. sınıf öğrencileriyle, “Çocuklar Ne Diyor?” isimli atölye çalışmaları yapıyor. İki ders saatine sığan bu atölyede, çocuklara Türkiye ve dünya gündeminde yer alan bir konuyu soruyor, aralara serpiştirilmiş aktivitelerle birlikte onlarla söyleşiyor. Bu sayede onların konuyla ilgili hislerini, bilgilerini, bakış açılarını anlamaya çalışıyor.

 
“Çocukların birçok konuda söyleyecek sözleri var, ama maalesef onları ne kadar az dinliyor, görüşlerini ve düşüncelerini kağıtlara ne kadar az aktarıyoruz. Zaten tam da bu sebepten dolayı atölyeyi yapmaya başladım” diye anlatıyor Görkem Kantar Arısoy yola çıkış amacını. İşte, Arısoy’un kendi kaleminden “Çocuklar Savaş Hakkında Ne Diyor?” başlıklı atölyesi: 
Çocuklar “Savaş” Hakkında Ne Diyor?

Ghandi demiş ya,
“Bu dünyada gerçek barışa ulaşmak istiyorsak,
işe çocuklarla başlamalıyız.”
Evet, işe çocuklarla başlamalı!
Çocuklarla savaşı konuşmak için İstanbul’da bir okuldayım.
Üçüncü ve dördüncü sınıf öğrencilerinden üç kız, altı erkek var karşımda.
Kızların üçü bir koltuğa oturmuş, gözümün içine bakıyorlar.
Erkekler hareketli ve gırgır şamata peşinde.
Dersi kaynattıkları için mutluluklarına diyecek yok.
Hikayelerini anlatmak istiyorlar ilk başta.
O kadar çok anlatacakları şey var ki!
Yeter ki dinleyelim.
Ben de uzun uzun dinliyorum.
Hatta biri, ablasının yazdığı hikayeyi üşenmeden, noktasından virgülüne kadar
anlatıyor.
Onu da dinliyoruz.
Gerçekten de çocuklar her zaman olduğu gibi ışıltılı, çok renkli, hareketli, sıcak,
sımsıcak.
Dökülen kana rağmen umudun tek adresi.
Savaşı konuşmaya başlamadan önce hayal kurma oyunu oynuyoruz.
Ne mutlu ki yadırgamıyorlar, hoşlarına gidiyor.
Oyunumuz bitince, “Bi daha, bi daha,” diye ısrar ediyorlar.
Ama zaman kısıtlı.
Başka bir sefere, diyorum.
Elimde bir fotoğraf, savaş fotoğrafı.
Yokluğu, yıkımı, acıyı, sefaleti, mültecileri anlatıyor.
61bab7_fdd9b1d600d34f4e96755c690050b969

Çocuklara sorular soruyorum, bir sürü. Hepsi söz alıyor.

“Savaşa hayır!” diyorlar,

“Kimsenin kavga etmeyeceği, küsmeyeceği bir ülke yapardım,” diyorlar,

“Terörü bitirirdim,” diyorlar.

“İnsanlar dehşet değil, mutlulukla yaşamalı,” diyorlar.

“Biz sadece bir dünyada yaşıyoruz. Ve dünyadaki bütün ülkeler bizim komşumuz,

kardeşimizdir,” diyorlar.
Dumanları ve yıkık dökük binaları geride bırakıp göç eden insanların, “Savaşsız ve

barışlı bir yere, çok pahalı olmayan, akrabaları olan bir yere,” gittiklerini söylüyorlar.
En öndeki, soğuktan ve susuzluktan dudağı çatlamış, cildi solmuş kadının aklından

geçenleri okuyor aralarından biri: “Bu savaşı neden başlattılar? Niye bunu bize

yaptılar? Şimdi nereye gideceğiz? Ölecek miyiz, kalacak mıyız? Neler yaşayacağız?

Savaştaki oğluma ne olacak? Tek başıma nasıl yaşayacağım?”

Üçüncü sınıfa giden kız çocuğunun bu sözlerine şaşırıyorum.
Sonra, “Bu ülkenin başbakanı olsaydınız, ne yapardınız?” diye soruyorum.

Bu soru ayrı bir heyecanlandırıyor hepsini.

Erkeklerden ikisi başbakan rolüne giriyorlar. Ayağa kalkıp, beden dillerini

değiştiriyorlar. Omuzlar geriye gidiyor, kollar iki yana doğru hafiften açılıyor.

Başbakan rolüne bürünmüş olana söz veriyorum:

“Güçsüz devletler arasındayız,” diye başlıyor. “Güçlü olmak için silah lazım. Silah

alırdım. Bir de güçsüz ülkelerle birlik olurdum,” diye de devam ediyor.

Diğerleri teker teker sıralıyor başbakan olsalar neler yapacaklarını:

“Eğitimin daha iyi olması sağlardım.”

“Yüz katlı binalar yapardım ve herkesin bir uçağı olurdu.”

“Apartmanlara yürüyen merdiven yapardım,” diyor bir başkası. Sormadım ama belli ki

asansörsüz bir apartmanın üst katlarında oturuyor. ☺

“Herkese eşit davranırdım,” dedi bir tanesi. Yemyeşil gözleri alev alev parlıyordu.

Kuvvetli bir söylem. Tüylerim diken diken oldu.

İnsan hakları savunucusu, felsefeci İoanna Kuçuradi’nin,

“Bir tek insan hakkı ihlali vardır; o da kişiye farklı davranmaktır,” sözü aklıma geliyor.

Sonra her biri ellerindeki fotoğrafa isim veriyorlar:

“Neden savaş, neden barış değil?”,

“Dünyanın sonu!”

“Dehşet.”

“Yıkımlara son!”

“Düşmanlar gitsin!”

Bir ara Suriyeli mülteciler konusuna da değiniyoruz.

Çoğunluk (altısı), mültecilerin aramıza karışmasını istemiyor.

Peki ne yapacağız diye sorduğumda ise,

“Onlara ayrı bir yer yapalım. Orada yatıp kalksınlar. Orada okula gidip, orada yemek

yesinler” diye öneride bulundular. Hemen hemen hepsi hemfikirdi bu konuda.

“Peki… Bizim ülkemizde savaş çıksa ve savaştan kaçıyor olsak ve bir komşu ülkeye

sığınsak… Onlar, bizi dört duvar içine koysalar, artık burada yaşayacaksınız deseler

ne düşünürdünüz, nasıl hissederdiniz?” diye tartışmayı devam ettirdim.

Bunun üzerine birkaçı hemen geri adım atıp, “Yani… Bulundukları yerden arada bir

çıkabilirler,” dediler.

“Bizim okulumuza da gelebilir,” diye devam etti diğerleri.

Gerçekten Suriyeli bir çocuk okullarına gelse, acaba ne yaparlardı merak ettim.

Çocuklara savaşın “kötü” bir şey olduğu öğretilmiş elbet.

Ama yine de erkekler, doğaları gereği savaşla dans etmeyi seviyor,

vatanı savunmanın ve silah alımının gerekliliğine inanıyorlar.

“Savaş yaparsak” diyor biri, “Amerika bizim karşımızda olmamalı!”

“Vatan sağ olsun” diye ekliyor diğeri.

“Savaş kötüyse Kurtuluş savaşı kötü mü oldu ki?” diye soruyor bir başkası.

Sorular ve cevaplarla bir ritim tutturmuş giderken

çocuklar arası inanılmaz bir etkileşim gözlemliyorum.

Birbirlerinden çok şey öğreniyorlar.

Ve birisi farklı bir şey söylemeyedursun ya çullanma oluyor, ya da çatışma çıkıyor.

Rus uçağının sınır ihlali üzerine Türklerin uçağı düşürmesi konusuna geliyoruz bir

şekilde.

İlk başta hepsi neden Türkiye’nin Rus uçağını düşürmekte haklı olduğunu bana uzun

uzun anlattılar.

Sonra aralarından biri (“Fısıldayan Kız” ismini taktım bu kıza) ile göz göze geldim.

Olabildiğince sessizce, “Uçak düşürülmeyebilirdi,” dedi.

Hepsi aynı anda çullanmaya başladı Fısıldayan Kız’a.

Hemen müdahale edip, kuralımızı hatırlattım:

“Unutmayın! Ne söylenirse söylensin birbirimizin sözünü kesmeden, saygıyla

dinleyeceğimize, birbirimizi anlamaya çalışacağımıza söz vermiştik! Fikir ayrılıkları

öğrenme ve gelişme için bir fırsattır!”

“Tamam” dediler.

Fısıldayan Kız dediğini tekrarladı ve neden böyle düşündüğünü anlattı.

Bu sefer kimse çullanmadı. Dinlediler.

“Peki o jeti kullanan sizin ablanız, abiniz olsaydı?” diye sordum.

Konuşma pek bir yere gitmedi, fikirleri değişmedi.

Ama ben ve Fısıldayan Kız, empati adına içlerine ufak bir tohum attık gibi hissettik.

Öğrenecekleri çok şeyleri, kat edecekleri uzun yolları var.

Ağaç yaşken eğilir misali,

Daha küçükken bu çocuklara empati, farklı olana saygı duyma, etik değerler eğitimi

verilmeli,

Ve bu değerler bir yaşam biçimi haline getirilebilmeli.

İşte o zaman birçok sorun diyalog yoluyla çözüme ulaşabileceğine inanıyorum.

Savaş konulu yazımı atölyedeki bir çocuğun anlattığı bir anı ile bitireyim:

Bu tatlı kız, “Geçenlerde, aylar önce, sıcak bir yaz akşamında,” diye başladı

hikayesine.

Parkta oynarken Suriyeli bir çocuk görmüş.

Kirli mi kirli, üstü başı dağınık mı dağınıkmış.

Beraber oynamaya başlamışlar ki, bizim kızın annesi, kızını yanına çağırıp, demiş ki,

“Onlara fazla yaklaşma, onlar sokakta uyuyorlar, pisler, kirliler!”

Bizim kız da ne yapsın, “Tamam” demiş.

Uzaklaşmış oyun arkadaşından.

Yaşı küçük ama yüreği büyükmüş bu kızın.

Akşam eve gittiğinde, o çocuğu düşünmüş.

Çok üzülmüş, öyle söyledi.

Biz de onların yerinde olabilirdik, dedi.

Dokuz yaşındaki kahramanımız hikayede açıkça gösterdiği gibi,

Bu dünyada tek ihtiyacımız olan şey empati!

Yani kendimizi bir başkasının yerine koyabilmek.

Gerisi zaten gelir.

Ama bu konuşmayı yerleştirme kampındaki Suriyeli, Cizreli, Silopili çocuklarla

yapmayı öyle çok isterdim ki…

Ne kadar empati yapılsa da konunun önemi, gerçek ağırlığı başa gelmeden

bilinmiyor.
BU HABERLER DE İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

öğretmen, eğitim, haber, meb, kamu, e okul, öğretmenler, sendika, psikoloji, sağlık, ekonomi, kamuhaber, meb haber, öğretmen haber, eğitim haberleri, öğretmen sorunları, eğitim psikolojisi, milli eğitim, kamu haber