Bu haber kez okundu.

Çocuk İle İletişim

Hiç dikkat ettiniz mi bilmiyorum ama yanında çocuğunuz varken birileriyle konuşuyorsanız yaşı ne olursa olsun çocukla ilgili bir konuyu size soruyorlar; ona değil. Mesela bir restauranttasınız "Ne yersin; ne içersin?" demek yerine size dönüp soruyor garson. Hatta daha ilginci; bir çocuk bile yanınızdaki akranıyla konuşmak yerine size soruyor. "Kaçıncı sınıfa gidiyor? Kaç yaşında?"

 

Bu durumu farkedene kadar ben de atlayıp hemen cevap veriyordum. Sonra sıkılmaya başladım ve kötü hissetmeye. Yanımda başka bir birey var neden onun yerine ben konuşuyorum ki! (ha yanındaki yetişkinin bile yerine atlayıp konuşan – hem de çok ve gereksiz konuşanlar da var biliyorum ama onlar bu yazının konusu değil!) O yüzden artık "Ona sorun!" diyorum. Ya da bazen aynı soruyu ben oğluma sorup cevaplamasını sağlıyorum.

 

Nereden kaynaklanıyor bu acaba? Kültürümüzden; eskiden beri gelen çocuğa laf düşmez durumundan olabilir mi? Artık daha bilinçli aileler var ama. En azından öyle olduğunu sanıyoruz. Anne babalar çocuklarına bir birey gibi davranıyor. Söz hakkı veriyor; soruyor, görüşünü alıyor öyle değil mi? Yoksa böyle olmaya çalışıyoruz ama tam da uygulayamıyor muyuz? Ya da restaurant örneğinden yola çıkarak çocuğu ilgilendiren yeme içme gibi konularda genelde anne baba karar verdiği için biz nasıl olursak olalım çevremizdekiler buna alışkın değil mi? Anne baba olarak bunu farketmek, yanımızda çocuğumuz olduğunda, sanki başka bir yetişkinle berabermişiz gibi davranmak çocuğumuzun özgüvenini sağlamlaştırmakla kalmayıp çevreye de ona saygı gösterin mesajı verecek diye düşünüyorum. Böyle böyle yaratabileceğiz çocuklar için pozitif ortamları ve hep beraber böyle yaşamaya alışacağız. İlerde onların da hem kendilerine hem de başkalarına saygılı bireyler olabilmelerini de sağlayacağız.

 

ÇOCUĞUNUZ SAĞLIKLI BESLENİYOR MU TEST EDİN!

 

İşin bir de diğer tarafı var; biri birşey sorduğunda; doğrudan ona sormamış bile olsa; "Cevap versene çocuğum teyzeye, amcaya!" diyoruz ya...ya da daha ileri gidip "Konuşurken yüzüne bak, gözlerine bak!" vs. Bunları tabii ki öğreteceğiz ama öğretme yerimiz orası mı bilmiyorum. En başta sen anne baba olarak onun yüzüne, gözlerinin içine bakarak, onu adam yerine koyarak konuşuyor musun, dinliyor musun? O teyze/amca onun varlığına saygı gösteriyor mu? Önce bunları sorgulamak lazım; sonra çocuğun dinleme becerisini...

 

EŞİNİZ NASIL BİR BABA... TEST EDİN!

 

En fenası da çocuklardan "bu", "şu" diye bahsetmek. Sanki bir eşya! Zaten bir yaştan sonra hemen itiraz ediyorlar: "bana böyle deme!" Haklılar ama...Onun bir şahsiyeti ve bahsederken kullanacağın adı var!

 

ANNELİĞİNİZİ TEST EDİN!

 

Sonuç olarak; varlığıyla hayatımızın anlamını değiştiren çocuklarımızı doğduğu andan itibaren bebek, küçük, daha çocuk olarak değil, ailemizin bir ferdi olarak görmek, bize benzer ya da farklı olduğu yönlerini her anlamıyla farkedip kabullenmek onlar için yaptığımız birçok şey kadar önemli. Üstelik biz onlara böyle yaklaştıkça onlardan da ne kadar çok şey öğrenebileceğimizi farkedeceğiz...

 

Figen Küçükkoner Kırca

 

 

Kaynak: www.lifefocus-tr.com

BU HABERLER DE İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
Anahtar Kelimeler:
Çocuk İle İletişim

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

öğretmen, eğitim, haber, meb, kamu, e okul, öğretmenler, sendika, psikoloji, sağlık, ekonomi, kamuhaber, meb haber, öğretmen haber, eğitim haberleri, öğretmen sorunları, eğitim psikolojisi, milli eğitim, kamu haber